عالم عامل و مجاهد بارع و دانشمند جامع، استاد حوزة علميه و سنگردار آثار دينيه، چهرة درخشان عالَم خطابه و منبر، و شمع فروزان مسجد و محراب، حجّت الاسلام و المسلمين، مرحوم آيت الله حاج سيد فقيه امامي، در تاريخ 17 ربيع الاوّل 1352 قمري برابر با سال 1312 شمسي، همزمان با سالروز ميلاد مقدّس و مبارك خاتم الأنبياء و اشرف الرسل، حضرت محمّد بن عبدالله « صلّي الله عليه و آله » ، و همچنين سالروز ميلاد ميمون و مبارك پيشواي ششم شيعيان جهان، امام جعفر بن محمّد الصادق«عليه السَّلام »، در خانداني علمي و با ايمان، از نسل پدري عالم و متقي، يعني آيت الله حاج آقا عطاء الله فقيه امامي، و مادري صالحه و با فضيلت، يعني گوهر بيگم امامي العريضي (كه هر دو از خاندان سادات امامي و منتسب به امامزادة عظيم الشأن علي بن جعفر عريضي فرزند امام صادق « عليه السّلام » مي باشند)، در محله اي مذهبي و هوادار خاندان رسالت و دوستدار اهل بيت عصمت و طهارت « عليه السّلام »، و در جوار امامزادة عظيم المنزله، آقا سيّد زين العابدين علي، معروف به امامزاده درب امام، پا به عرصة اين جهان گذاشتند، و در دامن پاك و با فضيلت مادري با ايمان،‌ و در زير ساية‌ تربيت و تعليم پدري نمونه در اخلاق و فضائل، به مراحل رشد و تكامل روحي و اخلاقي، دست يافتند.
در حوزة علميه اصفهان و قم تحصيل علم نمودند، و در زادگاه خويش،‌شهر مذهبي و با ولايت اصفهان، به تدريس و تأليف و تبليغ پرداختند و بعنوان عالمي بزرگ و پيشوائي نامدار و مجاهدي خستگي ناپذير، درخشيدند و در تاريخ دهم جمادي الثانيه 1414 قمري با قلبي پردرد و دلي آكنده از غم ولي نوراني به نور ولايت و دلباختة حقّ و خاندان عصمت و طهارت،‌ بدرود حيات گفتند و در جوار امامزادة عظيم الشأن، آقا ابوالعباس، از فرزندان و نسل پرچمدار بزرگ نهضت كربلا، اباالفضل العبّاس « عليه السّلام »، در شهر خوراسگان (2) مدفون گرديد.